Dowiedz się, co dzisiejsi liderzy w zakresie edukacji w regionie APAC powiedzieli na temat zdrowia psychicznego, w tym wypalenia zawodowego i zmęczenia ekranami.
Chociaż wielu z nas wolałoby zapomnieć, że pandemia kiedykolwiek się wydarzyła, istnieje wiele aspektów świata, które już nigdy nie będą takie same.
Od stycznia do marca 2022 r. firma IBRS przeprowadziła wywiady z instytucjami szkolnictwa podstawowego, średniego i wyższego z regionu Australii i Nowej Zelandii (ANZ) oraz Stowarzyszenia Narodów Azji Południowo-Wschodniej (ASEAN), aby zbadać, w jaki sposób pandemia wpłynęł na sektor edukacji. W powstałym raporcie podkreślono, że chociaż wiele innowacyjnych metod zastosowanych w celu przetrwania lockdownów będzie kształtować przyszłość edukacji, niosą one ze sobą również nowe problemy, którymi należy się zająć.
Lockdowny zwiększyły poziom stresu wśród uczniów i nauczycieli. Zwróciły uwagę na problem zmęczenia wideokonferencjami (reakcja na stres związany z byciem „zawsze online” w komunikacji wideo) i zwiększyły widoczność kwestii zdrowia psychicznego poprzez zaangażowanie uczniów — lub jego brak — podczas nauki online.
Ta zwiększona świadomość w zakresie zdrowia psychicznego (i neuroróżnorodności) sprawiła, że mówienie o nim stało się bardziej akceptowalne w rodzinach, szkołach i całym społeczeństwie. Zaangażowanie uczniów w kontakt z terapeutami wzrosło, nie tylko z powodu zwiększonego stresu, ale także dlatego, że nie było już postrzegane jako tabu.
Jest mało prawdopodobne, aby ta zmiana kulturowa została odwrócona. Uczniowie i ich rodziny są teraz bardziej otwarci na dyskusje na temat zdrowia psychicznego i w związku z tym pojawiają się nowe oczekiwania wobec szkół, aby odegrały swoją rolę w programach zdrowia psychicznego.
Mamy teraz naszych doradców zawodowych gotowych do kontaktu za pośrednictwem wielu mediów, takich jak Viber, Facebook, telefon. To jednak coś więcej niż tylko oferowanie dostępu. Tworzenie wizerunku szkoły, która pokazuje, że docenia każdego ucznia, jest ważne.
Wiele osób uważa, że instytucje edukacyjne powinny wyraźnie zarządzać czasem spędzanym przed ekranem. Rośnie jednak świadomość, że życie uczniów jest coraz bardziej cyfrowe. Nie chodzi więc o ograniczenie czasu spędzanego przed ekranem, ale raczej o to, jak zapewnić, że cyfrowe zaangażowanie jest celowe i zrównoważone z innymi formami zaangażowania.
Tworzenie działań oceniających, które odzwierciedlają to, z czym uczniowie będą musieli się zmierzyć w kontekście ich coraz bardziej cyfrowego życia, ma ogromne znaczenie. Uczniowie przygotowują eseje w Dokumentach Google, tworzą cyfrowe prezentacje, współpracują w interaktywnych arkuszach online, tworzą filmy i nie tylko. Tak więc, chociaż nauczyciele są świadomi, że czas spędzany przed ekranem musi zostać ograniczony, znalezienie sposobów na stworzenie autentycznych ocen, które równoważą media cyfrowe i tradycyjne, może być wyzwaniem.
Jak większość rzeczy w nauczaniu, [do czasu spędzonego przed ekranem] należy zastosować zrównoważone podejście. Idea czasu przed ekranem staje się obecnie integralną częścią planowania lekcji. Należy zaplanować czas, w którym uczniowie nie pracują na ekranie. Trzeba rozdzielić swój program nauczania, aby ograniczyć czas spędzany przed ekranem, dzięki czemu lekcje będą bardzo wydajne i skoncentrowane.
Przed lockdownem dominującym podejściem do nauczania były długie wykłady, po których następowały krótkie okresy nauki nadzorowanej, a uczniowie wykonywali zadania w izolacji lub w małych grupach.
Lockdowny uwypukliły słabości tego podejścia pedagogicznego. Długie rozmowy wideo okazały się nie tylko nieskuteczne w przekazywaniu wiedzy, ale także potencjalnie utrudniały naukę. W serii studiów przypadków przeprowadzonych przez IBRS w 2021 r. zauważono, że uczniowie coraz częściej tracili zainteresowanie zdalnymi sesjami wideo. Nie była to tylko kwestia irytacji czasem spędzanym przed ekranem, ale symptom większego problemu — tego, że tradycyjne metody uczenia się przestały się sprawdzać.
Z drugiej strony, podczas tego badania firma IBRS zauważyła, że kilka instytucji edukacyjnych osiągnęło wysoki poziom zaangażowania w naukę zdalną poprzez rygorystyczne przyjęcie pedagogiki z naciskiem na naukę kierowaną przez uczniów. Podczas gdy różne instytucje edukacyjne odnosiły się do tej pedagogiki, używając różnej terminologii, struktura ogólnie była następująca:
Tradycyjna edukacja została stworzona na potrzeby [drugiej] rewolucji przemysłowej — aby wykształcić identycznych pracowników dla linii produkcyjnych. Teraz jesteśmy jednak w trakcie czwartej rewolucji przemysłowej, a zajęcia oparte na szablonach po prostu nie spełniają potrzeb społeczeństwa ani naszych uczniów. Dzięki internetowi informacje są zdemokratyzowane, a uczniowie mogą zboczyć z obranego kierunku i skupić się na różnych obszarach. Teraz nauka musi być skoncentrowana na uczniu.
W ciągu pierwszych sześciu miesięcy lockdownu wiele instytucji zmagało się ze zrównoważeniem dostępności nauczycieli z oczekiwaniami uczniów. W miarę jak etapy wykładów stawały się coraz krótsze, a samodzielne uczenie się stało się normą, uczniowie zaczęli przesuwać w czasie swoje działania edukacyjne. Jednak robiąc to, stosowali swoje cyfrowe konwencje społeczne – i natychmiastowość, która się z tym wiąże — w swoich interakcjach z nauczycielami.
Należało ustalić nowe oczekiwania i określić granice dotyczące tego, jak i kiedy nauczyciele, rodzice i uczniowie będą się komunikować i współpracować. Ustanowiono nowe normy społeczne i metody komunikacji, takie jak wiadomości na portalu e-learningowym, komunikatory internetowe, grupowe sesje wideo i oddzielne pokoje.
Nie chcemy dawać nauczycielom sztywnych wytycznych, więc pozostawiamy im swobodę w organizacji współpracy z uczniami i rodzicami. Muszą jednak komunikować oczekiwania i ustalać rutyny, aby zarządzać czasem swoich uczniów. Należy to jednak robić ostrożnie, ponieważ różni nauczyciele mogą mieć różne oczekiwania — więc nadal istnieje miejsce dla polityki ogólnoszkolnej.
Pandemia zmusiła sektor edukacji do ewolucji. Choć zmiany w sposobie, w jaki podchodzimy do nauczania, stworzyły wiele możliwości lepszego, bardziej nowoczesnego uczenia się, niosą one ze sobą również wiele wyzwań. Wraz z nowymi technologiami i nowymi podejściami pojawia się obowiązek tworzenia nowych granic, ustalania nowych oczekiwań i skupienia się na zdrowiu psychicznym. W obliczu nowej normalności te kluczowe czynniki muszą stać się priorytetem.
Badanie IBRS, choć sponsorowane przez Zoom, zostało przeprowadzone niezależnie i nie koncentruje się na rozwiązaniach Zoom. Badanie obejmowało 12 szczegółowych wywiadów na potrzeby studium przypadków z instytucjami nauczania podstawowego, średniego i wyższego zarówno w sektorze prywatnym, jak i publicznym. Aby przeczytać pełny raport IBRS, kliknij tutaj.
