Według badań przeprowadzonych przez Google, empatia sprzyja efektywnej współpracy, bardziej integracyjnym postawom i szczęśliwszym pracownikom. Pracownicy, którzy postrzegają swoje organizacje jako empatyczne, często mają wyższe morale i mniejszy stres, co w rezultacie zmniejsza rotację.
Empatia pomaga również tworzyć lepszych liderów. Dzięki empatycznemu podejściu do stylu zarządzania liderzy mogą przekazywać konstruktywne informacje zwrotne, jednocześnie odpowiadając na potrzeby pracowników w sposób, który pomaga im się rozwijać.
Choć jest to powszechna koncepcja, istnieje wiele błędnych założeń dotyczących empatii. Niektórzy uważają, że umiejętność ta jest nieosiągalna lub trudna do doskonalenia – co doprowadziło do powstania kilku mitów na temat empatii.
Oto trzy mity, które obalił Jamil Zaki:
Mit #1: Empatia jest cechą
Fakt: Empatia to sposób myślenia, a nie cecha osobowości. A empatia jest czymś, co możemy nadal doskonalić - podobnie jak ćwiczenie i rozwijanie mięśni, można rozwijać swoją zdolność do troski i zrozumienia.
Mit #2: Potrafimy powiedzieć, przez co przechodzą nasi koledzy.
Fakt: Szczególnie w miejscu pracy nasze mięśnie empatii mogą zanikać, gdy ludzie dochodzą do władzy. Liderzy często osiągają swoje stanowiska, ponieważ potrafią zrozumieć ludzi i nawiązać z nimi kontakt, ale będąc na tym stanowisku mogą również stracić poczucie empatii. Aby rozwiązać ten paradoks, liderzy muszą nie tylko wyobrazić sobie cudzą rzeczywistość, ale także poznać cudzą rzeczywistość.
Mit nr 3: Empatia to sport indywidualny
Fakt: Ludzie mają tendencję do kopiowania pozytywnych zachowań osób z ich otoczenia. Empatia nie jest wyjątkiem, co oznacza, że żyje ona w kulturze organizacji, a nie w pojedynczej osobie. Kiedy empatia staje się normą społeczną, ludzie są o wiele bardziej zmotywowani do bycia empatycznymi, generując zauważalne, powszechne życzliwe zachowania.
